/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Home   About   Member   Contact
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Η δική μας η γενιά ήταν τυχερή ...έζησε

Δεν θα πω το όνομα της φίλης που διάβασα σήμερα το status της στο χρονολόγιο της
αλλά θα πω ναι είμαι και εγώ περίπου της ίδιας γενιάς και οφείλω να το αναρτήσω ακριβώς έτσι όπως το έγραψε ...
Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε στα τέλη 70 αρχές 80. Θεωρώ τη φουρνιά μας ευλογημένη. Είμαστε οι τελευταίοι που πρόλαβαν την παιδική τους ηλικία χωρίς ιδιωτική τηλεόραση, κινητά και internet.
Απ΄τα 70s να πω την αλήθεια λίγα θυμάμαι. Την Lassy, το μικρό σπίτι στο λιβάδι, την Χαβάη 5-0. Την ΥΕΝΕΔ. Παιδάκι άλλωστε και τα παιδικά χρόνια φαντάζουν τόσο μακρυνά. Το γυμνάσιο και το λύκειο ήταν η πιο ανέμελη εποχή. Όταν πήγα 3η λυκείου τα κοντινά σε μας, σχολεία άρχιζαν τις καταλήψεις και ήταν απ΄τις πρώτες χρονιές που συνέβη αυτό.
Τα καλοκαίρια, κάθε βράδυ την ίδια πάντα ώρα μαζευόμασταν στην τοπική πλατεία της πόλης μας. Όλοι οι φίλοι μου είχαν όνειρα και οι λέξεις κατάθλιψη, άγχος, σκοτούρες μας ήταν παντελώς άγνωστες. Στα στέκια, η μουσική και το γκομενιλίκι ήταν το μόνιμο θέμα συζήτησης μέχρι πρωίας. Νέες κυκλοφορίες δίσκων, παραγγελίες απ΄το Metropolis και τα τοπικά δισκάδικα. Καλοκαίρια με συναντήσεις στα θερινά σινεμά και στην κοντινότερη απ΄το σπίτι παραλία με φίλους σε καθημερινή σχεδόν διάταξη. Τα χρόνια πέρασαν οι περισσότεροι έφυγαν για σπουδές (αρκετοί και στο εξωτερικό). Η γενιά μου δεν "ονειρεύτηκε" ποτέ την επιβίωση. Προσωπικά αν είχα ένα πεντακοσάρικο στην τσέπη ένιωθα πάπλουτη! Τα χρόνια πέρασαν, άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι μπακούρεψαν, άλλοι χώρισαν, οι παρέες διαλύθηκαν και τα 00 ήταν ήδη εδώ. Μια μέρα η τηλεόραση είπε πως ήρθε μια κρίση. Από τότε εδώ και 7 χρόνια κάθε μέρα η ίδια "καραμέλα" πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Συνέχεια πλησιάζουμε στο τέλος της αλλά για ένα 'περίεργο' λόγο αυτή επιμένει. Και μετά το 2010 ήρθε το ΔΝΤ. Η γενιά μου ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα δει συσσίτια και τον κόσμο να ξεπαγιάζει τον χειμώνα. Σχολεία χωρίς βιβλία και νοσοκομεία χωρίς γάζες. Άραβες και Ρώσους μεγιστάνες να αγοράζουν νησάκια, ενέργεια, νερό. Η γενιά μου είναι πολύ θυμωμένη, αλλά δεν ξέρει πως να αντιδράσει. Δεν εμπιστεύεται κανέναν και τίποτα. Είναι απογοητευμένη και αμήχανη, φοβάται πολύ και αυτό είναι το χειρότερο απ΄όλα. Η εποχή έγινε πολύ άγρια και πολύ γρήγορη, οι πληροφορίες μας κατάπνιξαν! To Mega ανακοινώνει το πρωϊνό του με Κωστόπουλους.. και ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο ζητούν επέμβαση στη Συρία για να μην βουλιάξουν μετά τις καραβιές των προσφύγων στο Αιγαίο. Οι άνθρωποι γίναμε αριθμοί σε αδιάφορες στατιστικές και υπηρέτες των τραπεζών παγκοσμίως. Αν τα περιέγραφες όλα αυτά σε κάποιον της γενιάς μου θα σου απαντούσε. "Φίλη μου, τι παίρνεις ;"
Δημοσίευση σχολίου