Foteini Liakada Everlasting Life isn't a Dream

Σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι άλλο, πιο βιωματικό και είμαι σίγουρη πως θα ταυτιστείτε μαζί μου. Για αυτό αν έχεις δική σου παρόμοια ιστορία μπορείς να μου στείλεις να τη δημοσιεύσω.  Συνεντεύξεις για εύρεση εργασίας και ιστορίες για αγρίους θα μπορούσε είναι ο εναλλακτικός τίτλος.  Εργάζομαι από πιτσιρίκι και πιστέψε με έχω περάσει από αμέτρητες συνεντεύξεις. Και έχω ζήσει και καλές και κακές συνεντεύξεις την χρυσή περιόδο των εργασιακών, πριν γίνουμε αυτό που έχουμε γίνει σήμερα. Δεν ξέρω αν ο όρος τριτοκοσμικές καταστάσεις είναι αρκετός να σου δώσει μια πρώτη εικόνα τι το επικρατεί σήμερα στην εργασιακή αρένα.  Σε όλες μου τις εργασίες ποτέ δεν είχα βύσμα. Παίζει και αυτό το ρόλο του γιατί όταν πας συστημένος λειτουργεί διαφορετικά η όλη διαδικασία συνέντευξης και πρόσληψης. Δε γνωρίζω κάτι περισσότερο να σε πω γιατί ποτέ δεν είχα αυτή τη χαρά. Ισως μια φορά ναι ψέματα λέω, σε μια εταιρεία κούριερ τρισάθλια και κατέληξα να παραιτηθώ γιατί σε κάθε τι λάθος πάντα...

Η ζαριά της ζωής Νομίζω πως την φιγούρα της και το χαμόγελό της δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Και για να στο λέω έχοντας δει τόσα πρόσωπα , αξίζει τον κόπο να σου πω τι έγινε εκείνο το βράδυ. Ήταν Τρίτη και 13 και ο κόσμος είχε αρχίζει να γεμίζει το μαγαζί και τα ποτήρια του. Έρχεται και κάθεται στην γωνία του μπαρ ένα ζευγάρι περίπου στα 40κάτι τους. Ήσυχοι, διακριτικοί παρήγγειλαν το ποτό τους. Μια περίεργη γαλήνη κυριαρχούσε στο βλέμμα τους. Θα τολμούσα να το πω και ευτυχία, σπάνιο στις εποχές μας. «Σήμερα παντρευτήκαμε στο δημαρχείο οπότε σε λίγο που θα έρθουν οι φίλοι μας, θα το γιορτάσουμε. Προς το παρόν γέμισε δύο ποτήρια λευκό κρασί, το ένα με πολύ σόδα.» μου είπε εκείνη. «Πόσο παράξενη είναι η ζωή και τα παιχνίδια της», συνέχισε. «Εκεί   που σκέφτεσαι να τα παρατήσεις γιατί δεν υπάρχει κάτι να σε κρατήσει στη ζωή, σου πετά μια ζαριά η ζωή και στα αλλάζει όλα. Είχα κάτι ενοχλήσεις στο στομάχι μου αλλά δεν έδινα σημασία. Μέχρι που ο πόνος με λύγισε κα...

Πάντα της ήταν δύσκολο να μιλάει για εκείνον.Ποτέ δεν τον ξεπέρασε.Ποτέ κανείς δεν τον ξεπέρασε.Ο χρονός όπως της έλεγαν όλοι είναι ο καλύτερος γιατρός.Ο χρονός κυλούσε βασανιστικά για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια.Ναι προχώρησε την ζωή της,όπως του είχε υποσχεθεί.Σπουδαία και σοβαρή υπόθεση η υπόσχεση, έτσι της είχε πει εκείνος και το τήρησε και η ίδια ως την τελευταία της πνοή.Χαρακτηριστικά έλεγε η Σοφία ότι η υπόσχεση είναι σαν συμβόλαιο, είναι η υπογραφή της ψυχής μας.Και την τήρησε τη δική της υπόσχεση μέχρι τέλους.Μόνο το τέλος πολλές φορές μπορεί να παίξει τα δικά του παιχνίδια και της μοίρας τα καμώματα. Γνωρίστηκαν σε μια στιγμή της ζωής τους που κανένας από τους δύο δεν το περίμενε.Άλλωστε οι πιο όμορφες ιστορίες αγάπης κάπως ξεκινούν και στα βιβλία και στην ζωή.Αγαπήθηκαν όταν δεν το περίμεναν και δεν το είχαν υπολογίσει.Ήταν όμορφο και συνάμα οδυνηρό γιατί και οι δύο είχαν ξεχάσει τι σημαίνει αγάπη.Λέξεις και προτάσεις:"καλημέρα, να προσέχεις τον εαυτό σου",...

Κάποιον θα τον ερωτευτείς για πολλούς λόγους. Ίσως οι λόγοι αυτοί να διαφέρουν από ηλικία σε ηλικία, άλλοι στα 20 σου ήταν οι λόγοι άλλοι θα είναι στα 40 και πάει λέγοντας...Συνεχίζεις να ξεχωρίζεις πάντα μα πάντα τα μάτια του άλλου, άσχετα το χρώμα,τον τρόπο που κοιτούν και σένα και τον κόσμο γύρω του. Παρατηρείς τις μικρές χαριτωμένες ρυτιδογραμμούλες έκφρασης όταν χαμογελά και νομίζει πως δεν τον βλέπεις... ή ερωτεύεσα ι το σχήμα των χεριών του που θυμίζουν σίγουρα πίνακα ζωγραφικής. Αγαπάς την φάτσα του και κάθε έκφραση της είτε είναι ο ομορφότερος είτε όχι άντρας του κόσμου.Ερωτεύεσαι και τον τρόπο που εκνευρίζεται μαζί σου, έχει τη χαριτωμενιά του. Σου αρέσει που μπορεί να αντιληφθεί από τον τρόπο που λες " καλά εμαι " αν είσαι στην πραγματικότητα ή όχι. Τρελαίνεσαι να τον βλέπεις να κοιμάται γλυκά γλυκά στην αγκαλιά σου και νομίζεις πως είσαι στην αυλή του παραδείσου και ας μένετε σε 30 τμ... Αγαπάς τον τρόπο που θυμώνει και την τιτάνια υπομονή ...

 Killing me softly ή πιο απλά  το κρύο πιάτο της εκδίκησης Ο Τζόναθαν ξύπνησε με δυσκολία στον καναπέ.Δεν μπορούσε να κινήσει να ορίσει το σώμα του ενώ η αναπνοή του ήταν βαριά.Χρειάστηκε 2 - 3 λεπτά για να συνέλθει και να ψελλίσει : "Τι έγινε ; Που βρίσκομαι ";Ενστικτωδώς έβαλε το χέρι του στην τσέπη του παντελονιού για να βρει το κινητό του. Λες να του είχε πέσει ή ...δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί γιατί το άγχος πως δεν θα προλάβει να καλέσει το 166 τον αποσυντόνιζε. "Μην ανησυχείς λαβ.Είναι όλα υπό τον έλεγχο μου.Το διαβητικό σοκ που έχει αρχίσει θα ολοκληρώσει σε λίγο τον κύκλο του. Και μου πάνε τα μαύρα στις κηδείες πάρα πολύ." απάντησε η Ελίζαμπεθ. "Μα πώς;Εγώ ήρθα για να φάμε και να τα ξαναβρούμε, στο κρεβάτι σου τώρα έπρεπε να είμαστε να κάνουμε άλλα πράγματα" μονολογούσε ο Τζόναθαν μέχρι να βάλει σε μια τάξη τις πληροφορίες που δεχόταν το μικρό του μυαλό. Το μικρό του αντρικό μυαλό που νομίζει πως πάντα θα έχει τον έλεγχο και θα μπορεί...

Ήρθε και κάθισε στο ακριανό σκαμπό.Το κατάλαβα αμέσως.Μια ακόμη ιστορία θα ξεδιπλωθεί από την ώρα που θα γεμίσει το πρώτο ποτήρι ποτού. " 'Ολα έχουν μια τιμή.Ο έρωτας, η φιλία,η οικογένεια, η ευτυχία.Όλα έχουν ένα κόστος.Πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα"είπε.Την αναγνώρισα αμέσως γιατί κάποτε το πρόσωπο της στα εξώφυλλα περιοδικών ανέβαζε μετοχές εκδοτικών οίκων. "Ήθελα να ξεφύγω από την φτώχεια και τη ανέχεια.Μη σου κάνει εντύπωση που έχω πλούσιο λεξιλόγιο, άσχετο με την εκπομπή που παρουσιάζω.Πήγα στην σχολή δημοσιογραφίας και μετά έδωσα εξετάσεις να μπω στο Πάντειο.Τα κατάφερα.Αλλά η ομορφιά μου είχε άλλα σχέδια για μένα.Μικρό και άμυαλο τότε χρησιμοποίησα το όμορφο πρόσωπο μου για να βρω δουλειά, να βγάλω φράγκα, να βρω ένα καλό και πλούσιο παλικάρι να παντρευτώ.Τα κατάφερα  και πάλι αλλά όχι όπως θα ήθελα να είναι.Δουλειά σε τηλεοπτικό κανάλι μιλώντας ανούσια επί τέσσερις ώρες κάθε μέρα.Το ποσό στο συμβόλαιο μου ήταν η μόνη παρηγοριά.Το παλικάρι...

Αν μ’ ακούς… Γράφει η Αλίνα Καλέση Θα ήταν συνηθισμένο αν έγραφα για το κοινωνικό φαινόμενο της κατάθλιψης πάνω από αυτήν την ταινία. Αλλά δεν θα το κάνω. Γιατί δεν πιστεύω πια στην κατάθλιψη. Πιστεύω όμως στα τείχη που βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας.  Πιστεύω στη δύναμη του να τους πνίγουμε με δεξιοτεχνία, και να θέλουμε μόνο την ιδέα να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο της απαισιοδοξίας και του πόνου. Να φεύγουμε μακριά από ανθρώπους  που μας αγαπάνε και να κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Ενώ ανοίγαμε εκείνο το παράθυρο την νύχτα, για να δούμε το φεγγάρι και να αισθανθούμε λιγότερο μόνοι με την ιδέα ότι κάποιος επίσης το έβλεπε, να νιώθουμε αρκετά κουρασμένοι πια για να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Να μην μας αντέχει κανείς. Να καπνίζουμε θέλοντας να ξεσπάσουμε κάπου και συγχρόνως κατά βάθος να μας αρέσει που μας βλάπτουμε. Να ακούμε μουσική που μας κάνει ακόμα χειρότερ...

Η  Caroline Kupfer στο άρθρο που διάβασα και σας γράφω  είναι μια γυναίκα που αποκαλούσε τον εαυτό της " εθισμένο " με το φαγητό . Στο άρθρο για την ακρίβεια της αγγλικής γλώσσας αναφέρει πως ήταν a ‘food addict’.Στα 33 της χρόνια ζύγιζε 280 pounds στα κιλά περίπου 150 με 160 . Το καθοριστκό γεγονός που της άλλαξε την ζωή και πήρα την απόφαση να χάσει τα κιλά της ήταν ένα περισταστικό που συνέβη στις διακοπές της . Για την ακρίβεια αφορμή στάθηκε μια φωτογραφία της ..αυτή εδώ  Κάποιος την φωτογραφίσε λίγο πριν βουτήξει στην πισίνα. Το κύμα δε που προκλήθηκε στην πισίνα απο την βουτιά της ήταν ...μεγάλο και όλα αυτά την προβλήματισαν . Την έβαλαν να σκεφτεί πως ήρθε πια η ώρα να κάνε κάτι με τα κιλά της.Η φωτογραφία αυτή , όπως χαρακτηριστικά είπε και η ίδια, την προβλημάτισε." Σκέφτηκα κοιτώντας αυτή την φωτογραφία πως θυμίζω φάλαινα" "Δεν ήθελα να θυμίζω και να μοιάζω με φάλαινα.Ετσι πήρα την απόφαση να κάνω κάτι για αυτό "  Αν νομίζεις πως ...

μεταμεσονύχτιες σοφίες ... όταν ενδιαφέρεσαι για κάποιον ... απλά τον διεκδικείς , δεν κρύβεσαι δεν παίζεις παιχνίδια εγωισμού με την ψυχή και την καρδιά του. αν δεν τα βλέπετε αυτά είτε είσαι αγοράκι είτε κοριτσάκι ..τότε απλα ..άλλαξε παιδική χαρά και βρες άλλο νέο wannabeboyfriend girlfriend. δεν ενδιαφέρεται για σένα για αυτό και ούτε σου τηλεφωνεί ούτε μήνυμα σου στέλνει ούτε πρόκειται! Φαίη ή απλά Λιακάδα ..

Σαν παιδαγωγός αλλά και σαν άνθρωπος μου άρεσαν και μου αρέσουν οι ιστορίες τα παραμύθια. Είναι ένας από τους πιο έμμεσους ναι μεν αλλά αποδοτικούς τρόπους να διδάξεις χωρίς να γίνεσαι δασκαλοκεντρικός. Επιπλέον οι μαθήτες σου μαθαίνουν μέσα από το παραμύθι και εμπεδώνουν καλύτερα το μήνυμα , νόημα που θες να τους περάσεις. Ετσι λοιπόν μια φορά  κ έναν καιρό η Λιακάδα καθώς βουρλιζόταν και χτυπιόταν να "αναστήσει", να "στήσει" ένα ιστιολόγιο "δημοσιογραφικό" και αναρωτιόταν γενικά: " τι θα κάνω στη ζωή μου τελικά στα σχεδόν 40 μου" ! Ηταν καλοκαίρ ιπου λέτε παιδιά μου και είχε τα γενέθλια της η Λιακάδα_ οκ το σημείο αυτό το προσπερνώ γρήγορα _ δεν θέλω σχόλια. Αποφάσισε το λιακαδάκι  που λέτε να πάει μια βόλτα με την μια από τις 2 βλαμμένες φίλες που έχει_ και δεν είναι η μόνη_ να πιει ένα κατιτίς_ νομίζω βότκα πορτοκάλι ή κίτρινη τεκίλα με χυμό πορτοκάλι _ και προσκάλεσε και έναν ψηλό παιδί. Αχ αυτό το ψηλό παιδί _ μορφώμενο έξυπνο με χιούμ...

αφήστε κάθε αρνητικό της μέρας έξω από το κρεβάτι σας . αγκαλιάστε τον ή την καλή σας και ονειρευτείτε . ευτυχώς αυτό δεν μας το έχει στερήσει η κρίση . φιλιά xxxxxx xxxx xxx x